evimde 1 hafta süreliğine bir kediyi misafir ettim.yaklaşık 1, maksimum 2 aylık, simsiyah. ilk günlerde açamadığı koyu yeşil gözleri, ilerleyen günlerde kapanmaz olmuştu. ben ki kedilerden inceden tırsan insan, belki de bu vesileyle yerleşik korkularımdan kurtulacak hem de bakmaktan keyif alacaktım. nitekim bu sevgi ve de oyun çerçevesinde geçti günlerimiz. en sakin ve de masum olduğu an uyuduğu anlardı. uyku sersemi gelir boynuma tırmanır, birkaç kere beni öper sonra da uyurdu. son günlerde artık uykusundan uyanıp kucağımda sıkıldığını açıkça belli eder ama yine de çok uzağa gitmeden dibimde uykusuna devam ederdi.son günlere geldik. aile fertlerinin dönüşüyle son 2 günümüzü başka bir yerde geçirdik. ayrılmaya ne kadar yaklaştıysak ben ona o kadar bağlandım ama kendime hakim olmak için büyük güç sarfediyordum. onun gideceğinden haberi bile yoktu. o son gün ona sımsıkı sarılmama anlam bile veremedi küçük hanım. en nihayetinde o zor an geldi ve onu bırakacağım ailenin yerleşkesine doğru yola çıktık. ne zaman kutusuna konsa anlıyordu bir yerlere yolculuğa çıkacağını. kutusunun en dibine geçer şaşkın gözlerle etrafa bakardı. ince sesiyle miyavladığını zanneder yine de varlığını hissettirirdi. araçta son ikametgahına giderken sanki aklı başına gelmiş gibi kutusunun aralığından pençelerini geçirdi koluma, bırakmadı. tutunmaya çalıştı kendince. onu verirken veda bile edemedim çünkü cesaret bulamadım kendimde. yalnızca patisini tuttum birkaç kere sonra..sonrası belli. güvenlik görevlisine teslim ettiğimde göz göze gelmeden uzaklaştım oradan ve hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. çok tuhaf.. 1 haftada küçük hanım beni kendine bağlamıştı bile. hem de sımsıkı.tüm moral bozukluğumu ve de burukluğumu bir şekilde atlatmaya çalışıyordum aklım tamamen onda kalacak şekilde. teslim ettiğim aileden haber geldi, “aldık onu güvenlikten. çok iyi bakmışsın. yalnız sana alışmış bu küçük kız. hiçbir şey yapmıyor bakınıyor etrafa.” diye. alışır dedim. ilk bensizliği, bilmediği yeri yadırgar ama alışır dedim. ağlamadım. ağlayamadım bu sefer. bir süre sonra yine bir haber geldi. “kendine geldi, oyunlar yapıyor bize” diye. demiştim alışır, ilk yadırgar ama sonra alışır diye. ama çok kısa oldu bu alışma süreci. eh be kedi dedim, ben sana onca gözyaşı akıttım sen 1 gün bile bekleyemedin. ne çabuk unuttun beni diye. ama yine de mutluyum onun adına. çünkü kedi olduğunun farkına vardı bu küçük yaşında, nankörlüğü işledi bünyesine ve yapması gerekeni yaptı. 1 gün dolmadan sevdi bir başka aileyi. aferin kedi. nankör olmak bir sana yakışırdı bence..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder