günlük alışkanlıklarımızın yerine getirildiğinden emin miydik?
her sabah uyandığımızda, beton düşen bedenlerimizi kaldırmaktaki zorlanışlarımızı, bir manzara izleyebilmek için fırlatabiliyor muyduk o yataktan?
sırf güzel rüyalar gördük diye, bu sefer uykumuz kabusumuzdan ağır mıydı artık?
ellerimiz klavye tutuyordu. gözlerimiz de görüp çekiyordu kelimeleri içine.
olmayan yerlerde olmadığımız insanlarla eğleniyorduk hatta. koca bir seneyi geride bırakacağımız o 1 dk'lık eğlence için, yine olmadığımız yerlerde olmayan birilerine selam bile ettik.
aslında biz hayatın ta d'amına bile koyuyorduk. şşşş aramızda..
sonra hoca geldi. elinde cetvel tabi. hoca boş durur mu? bizim hocalarımız boş durmaz.
gelir boş dersin en güzel yerinde, tutar saçlarından, kaldırır kafanı. sırf uyan' diye. uyandık. güzel uyandık.
bu arada hala gülüyor muyuz hoca arkasını döndüğünde? gülebiliyor muyuz aslında hala.. bir kadın vardı, hükümet gibiydi hani. anlattığı dersi kendi bile doğru düzgün bilmiyorken boş boş konuşurdu. aslında o boş boş bakardı ama müdüriyet bir türlü gönderemedi onu müfredattan.
eğitim şart.
dilekçemi yazdım müdüriyete. bu hükümetin dersini dinlemek istemediğimi hatta içinde ne barındıyorsa görmek bile istemediğimi söyledim. sınıfımı değiştirin. iyisi mi siz benim okulu değiştirin.
kafayı kazıttım, içindekilerle. görüntülerimi de değiştirsek daha iyi olacak sanki müdür.
müdür boş durur mu tabi, aldı beni, sahip olduğum tüm kelimeler ve seslenişlerle.
ben gittim dostum.
güle güle.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder